عالم شده شاد از رخ دلشـاد رضــا

          شاد اسـت آن که مــی کند یــاد رضــا

از دســـت امام عصر گیرد عـــیدی

          هر کس که گرفته جشن مــیلاد رضــا

سلام به همه

امروز تولده

تولد امام رضا (ع) سرور و مولای همه ی ما،

ولی نعمت ما ایرانیها.

به همتون تبریک میگم

یا حق

چشمه‌های خروشان تو را می‌شناسند

موج‌های پریشان تو را می‌شناسند

پرسش تشنگی را تو آبی، جوابی

ریگ‌های بیابان تو را می‌شناسند

نام تو رخصت رویش است و طراوت

زین سبب برگ و باران تو را می‌شناسند

از نشابور بر موجی از «لا» گذشتی

ای که امواج طوفان تو را می‌شناسند

اینک ای خوب، فصل غریبی سر آمد

چون تمام غریبان تو را می‌شناسند

کاش من هم عبور تو را دیده بودم

کوچه‌های خراسان، تو را می‌شناسند

قیصر امین پور

کشور ما از دو گـــــل دارد بــهار

         هــم بــهار و هــم وقـــار و اعــــتبـــار

هر دو گل از بــاغ گلهای رســـــول

         هر دو گل از نســــــل زهرای بتـــــول

آن یکی در شهر قــم آن یکی مشـهد

          نام او معصومه و آن یکی نامش رضا

سـائلانــــش بـــــی نیــــاز عــالمــند

          جـــیره خـــوارانــش امـــیر و حاتمـــند

از رضــــا غـــیر رئوفی کس ندیـــد

          دســت لطفــش نـــاز آهـــــو را خــرید

نازم آن ماهی که وصفش را پیمبر می کند

               پرتو حسنش دو عالم را مـــنور می کند

زاده موسی که موســای نبـــی در مکتبش

              درس جـــود و ایثـــار،از بـــر می کـــند

هشتمین نور ولایت که از فروغ ایزدی

            ماه،کسب نور از آن خورشید انور می کند

سرو بوستان رسالت،قبله ی اهل یقــیـن

           آنکـــه امرش،غیر ممکن را میـــسر می کند

خفته در خاک خراسان و زلطف کردگار

            سرنوشت خــلق عـالم را مقدر می کند

صبح دم هر روز،از بهر سلام و کسب فیض

             سجده بر خاک درش خورشید خاور می کند

جان فدای مرقـد پاکش که جـــبرئیل امـــین

            رفت و رو، گرد و غبارش را به شهپر می کند

زائرانش را بشارت باد از الطــــاف حـــق

            طواف قبرش کار صدها حـج اکـبر می کند

او غریب است، ولی طبیب و ملجا درماندگان

                   درد مهلک را دوا بـا اذن دارو مـی کـند

هر که بوسد خاک درگاهش ز روی معرفت

              از کرم او را شفاعت روز محشر می کـند

سفینه عشق .صفحه ۱۹۴

دلم گرفته ای دوست، هوای گریه با من

گر از قفس گریزم، کجا روم، کجا، من؟

کجا روم؟ که راهی، به گلشنی ندارم

که دیده برگشودم، به کنج تنگنا، من

نه بسته‌ام به کس دل، نه بسته دل به من کس

چو تخته پاره بر موج، رها، رها، رها من

ز من هر آن که او دور، چو دل به سینه نزدیک

به من هر آن که نزدیک، ازو جدا، جدا من

نه چشم دل به سویی، نه باده در سبویی

که تر کنم گلویی، به یاد آشنا، من

ز بودنم چه افزود؟ نبودنم چه کاهد

که گویدم به پاسخ، که زنده‌ام چرا من؟

ستاره‌ها نهفتم در آسمان ابری ـ

دلم گرفته، ای دوست! هوای گریه با من

سیمین بهبهانی

کمکم کن

بارونو خیل دوست دارم ، وقتی نم نم رو برگ درختا

میریزه و بوی خاک رو وقتی بارون میزنه.

دوست دارم زیر بارون قدم بزنم، راه برم و صورتمو

بالا بگیرم تا قطره های بارون غبار ناراحتی رو

از چهرم پاک کنه و لبخند مهمون لبام شه.

دوست دارم مثل رودخونه جاری باشم که حتی

بزرگترین سنگ ها هم نتونن جلوی تلاشمو بگیرن.

دوست دارم کنار دریا بشینم و تلاش موج ها رو

برای رسیدن به ساحل تماشا کنم،تلاشی که

شاید بی فایده به نظر برسه اما موج ها میتونن

 برای لحظه ای دست ساحل رو بگیرن

حتی اگه اون لحظه خیلی کوتاه باشه اما برای

 موج ها اونقدر شیرینه که دست از تلاش برنمیدارن.

دوست دارم تنهایی رو بریزم دور......خیلی دور، جایی

 که هیچوقت نتونه برگرده .

دلم خیلی گرفته خدایا.....کمکم کن.

راستی شما چی دوست دارید؟؟؟

 ای کاش....

ای کاش من خورشید بودم

           روی علف ها می نشستم

با مهربانی قفل غم را

           از روی درها می شکستم

ای کاش من آلاله بودم

          آلاله ای خوش رنگ و زیبا

آلاله ای که دوست دارد

          نجوای سرخ شاپرک را

ای کاش من احساس بودم

           مفهوم سبز زنده بودن

مضمون باران بهاری

           در دفتر سرخ سرودن

ای کاش من لبخند بودم

          بر روی لبهای کویری

ای کاش غم را می زدودم

         ازچشم نمناک اسیری

ای کاش من پرواز بودم

          پرواز تا اوج رسیدن

پرواز تا اعماق رویا

         نبض شقایق را شنیدن

ای کاش من مهتاب بودم

           مهتاب با نوری طلایی

همدرد با مرغان عاشق

          با بی دلان درد آشنایی

ای کاش من آیینه بودم

          یا انعکاس نور بودم

با نقره هایم گرد غم را

          از صفحه دل می زدودم

ای کاش من یک قطره بودم

         یک قطره اشک پاک و جاری

اشکی به روی گونه ای سرخ

           یا در دل چشم انتظاری

ای کاش من یک یاس بودم

          تا بیکران ها می رسیدم

دست پر از احساس خود را

         بر قلب باران می کشیدم

ای کاش من یک قلب بودم

         شب تا سحرگه می تپیدم

آنقدر می رفتم فراتر

         تا آه شب را می شنیدم

ای کاش من دیدار بودم

         آن شوق نیلی رنگ دیدن

از خوشه های زرد خورشید

          گل دسته های یاد چیدن

ای کاش با شعر رهایی

          در قلب ها غوغا نمائیم

و با ورود حضرت عشق

          این کلبه را دریا نمائیم

مریم حیدرزاده

سالها پیش از این

 زیر یک سنگ گوشه ای از زمین

من فقط یک کمی خاک بودم همین

یک کمی خاک که دعایش

پر زدن آن سوی پرده آسمان بود

آرزویش همیشه

دیدن آخرین قله کهکشان بود

خاک هر شب دعا کرد

از ته دل خدا را صدا کرد

یک شب آخر دعایش اثر کرد

یک فرشته تمام زمین را خبر کرد

و خدا تکه ای خاک برداشت

آسمان را در آن کاشت

خاک را

توی دست خود ورز داد

روح خود را به او قرض داد

خاک توی دست خدا نور شد

پر گرفت از زمین دور شد

راستی

من همان خاک خوشبخت

من همان نور هستم

پس چرا گاهی اوقات

این همه از خدا دور هستم؟!

عرفان نظر آهاری

بين آدم ها

چقدر فاصله اينجاست بين آدمها